Ada banyak hal yang bisa kita ekspresikan. Tetapi, terkadang kita malu untuk mengekspresikannya langsung kedunia nyata.
Translate
Minggu, 13 Mei 2012
Urip Ora Mung Nrima Ing Pandum
Urip ora mung waton nrima ing pandum. Urip nang ndesa ko mung nrima dadi buruh tani utawa kuli bangunan yen ana tanggane sing mbangun omah. Sanajan dadi wong jawa aja mung nrima ing pandum. Apaning kita wong muslim. Pemudha desa Jono lan Santo agi ngembung babagan nasibe kang ora mujur alias malang. Wah yen ngomong Malang dadi kelingan karo pakdheku sing ulih wong malang. Nanging uripe ko serba kecukupan ora kaya jeneng kabupatenne.
Jono:”To, Santo jemuah wingi ngrungokake khotbahe pakyai Saefudin ora?”
Santo:”ya ngrungokna, lha nangapa sih?”
Jono:”wingi pakyai ngendika yen nasibe uwong kuwi isa diubah, janne aku pengin ngrubah nasibku sing kurang beja, ning kepriye carane ya?”
Santo:”pengin ngrubah nasib ta, ya gampang kuwi, dhewe nyambutgawe sing sregep ditambah donga. Wingi krungu mbok pakyai macakna Al Quran surat Ar Rad ayat :11 sing artine yen ora salah “Gusti Allah ora bakal ngrubah nasib suatu kaum, saingga kaum kaum kuwi ngrubah dhewe” Yen di basa inggriske ‘Verily, Allah will not change the condition of a certain people as long as they do not change their state themselves’’.
Jono:”ora usah nganggo basa inggris, wurunga aku ora mudeng”
Santo:”ya ora papa, ngesuk nang kuburan ya ora ditakoni bisa basa inggris apa ora?”
Jono:”nyindir kiye!”
Santo:”aja nesu Kang, cepet tuwa loh, nanging ana takdir sing ora bisa diowah yaiku jodho lan mati”
Jono:”ora nesu, aku siki malah mikir ngesuk aku arep nyambut gawe sing sregep karo ndonga ben uripku rada maju sithik!”
Santo:”nyambut gawe sing sregep, dhuwite dikumpulna kanggo mbojo!”
Jono:”kanggo ngapa wae sing penting manfangat kanggo uripku!”
Santo:”ya apik kuwi!”
Wis watara sewulan mangsa tandur rampung,. Jono saiki nganggur merga wis ora ana wong sing prentah meng sawah. Jono bingung lontang lantung ngalor ngidul ngubengi umah. Arep macul karangan pinggir umah wis udu duwekke. Akhire joko lunga menyang umahe Santo.
Jono:”To, kaya kiye arep macul ora ana sing dipacul, ngapa ya?”
Santo:”ngrewangi aku wae ndandani tivi utawa nyervis tivi!”
Jono:”aku ora ngerti masalah kaya kuwi!”
Santo:”tenang wae, yen gelem sinau mesti bisa, aku biyen ya ora bisa”
Jono:”Iya sih, ya wis aku sinau karo kowe ya, nanging aku uga kepengin kursus njait, kayane desane dhewek sing njait mung wong siji”
Santo:”apik kuwi, isuk kursus njait, sorene latian nyervis tivi, sanajan latian mengko ana upahe tenang wae!”
Jono:”To, maturnuwun banget aku wis ditulung!”
Santo:”padha-padha, urip iki kan kudu tulung-tinulung!”
Jono sing maune bingung arep nyambut gawe apa?, saiki malah kakehen gawean merga nrima servis tivi uga nrima jaitan saka tangga-tanggane. Jono sajanne ora pinter merga gelem sinau dheweke saiki bisa ulih kasil kang lumayan. Jono sadar yen ora ana Santo ora bakal bisa sukses kaya saiki. Dheweke ora bakal nglalekake kancane sing apikan banget yakuwi Santo. Sanajan Santo saiki wis lunga adoh nanging tetep kelingan.
Abu Hasan
Abu Hasan
Abu Hasan iki urip nang desa nalika pemerintahane SBY, dudu Surabaya nanging Susilo Bambang Yudhoyono. Ora kaya Abu Nawas kang urip jaman pemerintahane Raja Harun Al Rasyid. Sanajan jenenge pada wae Abu, nanging apa pintere padha?, ya jelas ora. Abu Hasan yen kon ngomong kanggo basane Abu Nawas urung mesti bisa, apamaneh Abu Nawas yen kon ngomong nganggo basa jawa, pulo jawa wae urung karuwan ngerti ko. Dadi kabeh wong duwe kurang lan lewihe dhewe-dhewe. Kaya Abu Nawas pinter, lucu, nanging nakal. Yen Abu Hasan dek biyen tesih sekolah pinter pelajaran matematika. Nanging sanajan saiki wis ora sekolah dheweke tesih pinter itung-itungan. Sing jelas pinter ngitung dhuwit.
Abu Hasan iki pemudha kang ora nerusna kuliah, dheweke mung tamat SMA merga wong tuwane ora duwe ragad kanggo nguliahke. Abu Hasan iki bocah mbarep, adhine loro wadon kabeh. Dadi sanajan rupane ora bagus utawa rada ala sethithik, nanging nang ngumah tetep paling gagah, ya jelas lha wong adhine wadon kabeh.
Setamat SMA Abu Hasan kursus njait. Dadi saiki nyambut gawene sedina-dina njait. Yen mangsane meng sawah, njaite liren. Dheweke melu ngrewangi wong tuwane nang sawah. Janne yen dipikir-pikir meng sawah kuwi luwih kasil timbang njait, nanging meng sawah kuwi kanggo mangsa, mangsa panen lan mangsa tandur.
Sanajan ora kuliah, Abu Hasan ora kalah karo bocah kuliahan. Saben ana acara pengetan dina-dina riyaya ing masjid, dheweke aktif dadi panitia, kadhang malah dadi pranatacara. Bocah kuliahan urung mesti wani tampil nang ngarep umum. Iki merga dheweke ora isinan lan akeh omonge. Jare kuncine kekancan kuwi akeh omong, mula Abu Hasan kancane akeh. Ora mung kanca sekolah sing sebaya, nanging sing lewih tuwa ya akeh. Yen kekancan mung meneng wae anteng ya kancane mesti sithik.
Abu Hasan iki janne bocahe ora lucu, mung seneng guyon. Aja tersinggunggung yen omongane Abu Hasan kadang nyleneh, asal metu, ora dipikir disit. Kaya guneman ing ngisor iki:
Abu:”Bet, kowe deneng meneng wae, apa agi mogok ngomong?”
Beti:”Ora, aku meneng merga aku mikir!”
Abu:”Mikir apa?, mikirna aku yah?”
Beti:”Iya kiye, aku pengin ngerti biyen mbokmu pas ngandut kowe ngidam apa sih?, bocah lanang ko crewette ngungkuli cah wadon.”
Abu:”yen masalah kuwi aja takon aku, takokna mbokku langsung. Yen bocah lanang sing biasa menengan, berarti aku cah lanang luar biasa. Aku kepengin beda karo liyane, ora kabeh bocah lanang meneng, anteng ta?”
Beti:”Ya ora sih, tapi jare pepatah ‘diam itu emas’ mendhing kowe meneng wae!”
Abu:”Pepatah kuwi kan bahasa Indonesia, yen basa jawa dudu pepatah nanging petugel, ‘meneng kuwi emas’, emas kuwi kuning, kuning kuwi sing nang kakus!”
Beti:”hih jijihilah, liyane ana apa nora?”
Abu:”Kakus sing nang padang pasir?”
Beti:”Kuwi Kaktus!”
Abu:”Kaktus kuwi mbok godhong sing tesih enom, nembe metu?”
Beti:”kuwi pupus!”
Abu:”Pupus mbo yen masak kanggo tungku, metu kebul-kebulle?”
Beti:”kuwi kukus, wislah ngomong karo kowe ora ana rampunge!”
Abu:”uwis ya nganah mulih, aku ya bosen ngomong karo kowe wae!”
Merga sregep nyambut gawe, saiki Abu Hasan wis bisa tuku pit montor. Kepengin pit motore bisa manfangat kanggo wong liya, dheweke yen wengi kinten-kinten jam 3 metu karo numpak motor ngubengi umah-umahe tanggane, lan gas montore diserukaken. Tanggane padha tangi lan jengkel merga turune kaganggu. Isuke padha nemoni Abu Hasan.
Tangga1:”Abu, yen lunga wengi aja numpak montor, numpak kapal wae, brisiki tanggane!”
Tangga2:”jan-janne kowe jam 3 numpak montor arep meng ngendi?”
Tangga3:”dhasar bocah kurang ajar, wayahe turu malah brisiki tanggane, dadi ora bisa turu maning koh!”
Abu :”Alhamdulilah yen padha wungu, shalat tahajud aja kelalen ndongakake sing wis nggugah!”
Tangga1:”semprul, aku ya bisa tangi dhewe, ora mawi digugah kowe. Wis mengko mbengi ora usah metu-metu nang ngumah wae shalat tahajud, tanggane didongakake dadi wong sugih!”
Abu :”didonga-dongakake yen ora nyambut gawe ya pada wae, ya wis mengko bengi ora numpak motor, nanging panjenengan sedaya yen jam 3 kudu wis tangi, shalat tahajud!”
Tangga2:”wis tenang wae, aku biyen ya pondokan. Ora mawi diprentah kowe aku wis biasane shalat wengi!”
Wengine Abu metu ngumah ora numpak pit montore, nanging numpak sandal jepit. Dheweke patroli mbok-mbok ana umah sing kamar mandine sepi. Jebulle kamar mandi tangga-tanggane tesih pada sepi, kenthongan sing dicekel kawit mau ditabuh kanthi banter. Wong-wong sing pada krungu tangi gedindapan, kecaba sing ora tangi. Wong-wong pada metu saka umahe dhewek-dhewek, bingung umahe sapa sing kebakaran.
”umahe sapa sing kebakaran” tangga-tanggane padha takon.
“alhamdulilah wis padha tangi, ora ana kebakaran yu, kang, aku mung rondha” Abu Hasan mangsuli.
“Rondha ko malah gawe wong saRT tangi kabeh kecaba sing turu,”
Ngapunten yu, kang, saiki mlebu ngumah maning padha wudlu teras shalat tahajud, aja kelalen ndongakake sing wis nggugah”
“aku ora digugah kowe ya bisa tangi dhewe, sesuk neh ora usah gugah-gugah wong saRT brisikki”
“Ya wis , sesuk aku ora gugah-gugah nanging sarate kudu tangi shalat tahajud”
Pungkasane Abu ora gugah-gugah tanggane maneh. Tanggane bisa turu kepenak, nanging yen wektune shalat do tangi. Dheweke paling saiki yen weruh umah sing tesih sepi, lawange didhodhog ben sing duwe umah krungu banjur tangi.
untuk seseorang yang pernah hatinya kusakiti
artikel ini aku tulis untuk salah seorang teman atau lebih kekenalan. aku mengenalnya ketika aku sekolah di manda (madrasah aliyah negri dua kebumen). di artikel ini aku ingin minta maaf untuk yang kesekian kalinya, aku juga ingin berbagi dengan semua orang yang mau membaca tulisanku ini diblog ini. ini tentang masa laluku dua tahun lalu. yups, kelas 3 manda coz sekarang aku udah semester 4. berawal dari no hp. aku iseng-iseng sering mengirimi dia puisi. sebenarnya aku nggak ada maksud apa-apa. entah kenapa dia telah menginspirasiku untuk menulis sebuah puisi. dengan mengingatnya aku mendapat ide untuk kutuliskan. aku seneng dan aku juga menikmati itu semua. tapi lama-lama aku bosan juga, dan aku memutuskan untuk mengakhirinya, dan aku mengakuinya secara tidak langsung melalui kakakku.aku ketahuan, jadi malu.
Wow, dia marahin aku dan aku nggak bisa berbuat apa-apa. karena memang aku yang salah. aku cuma diam dan nggak berani bicara. saat dimarahi aku malah jongkok karena saking takutnya. untung adja aku nggak ngompol waktu itu, coz lagi disekolah. aku udah minta maaf sama dia, dan dia mau maafin aku dengan syarat tak boleh mengulangnya lagi. karenaa dia lebih tua dari aku, selisih sekitar 11 bulan, maka aku panggil dia dengan sebutan mba. oh ya, noku dan nonya itu cuma beda satu angka loh.noku nggak ada angka 7, sedang nonya nggak ada angka2, lainnya sama, tapi emang beda operator. ternyata no yang beda itu kalau dijumlah hasilnya 9, angka tertinggi dalam hitungan matematika. angka 9 adalah angka kesukaanku, karena angka sembilan selain angka tertinggi juga angka ganjil.dan sampai sekarang noku yang dulu masih kupakai , walaupun aku sering beli perdana baru. dan setiap perdana yang kubeli pasti belakangnya angka 9. entah itu Xl, Axis,As nggak peduli angka depannya.
Karena kita memulai dari awal untuk menuju akhir. orang hebat mengatakan Zero to Hero, yup bener banget. yang namanya no biasanya diawali angka nol (0). jangan menyebutnya kosong, karena kosong itu tak ada, sedangkan nol (0) itu ada.
Maafin aku ya mba.
Nuwun
Sabtu, 12 Mei 2012
menebus Impian
Menebus Impian
“Langkah pertama untuk sukses adalah memiliki impian” (PICASSO).
Setiap orang pasti pernah bermimpi, tapi tidak semua orang punya impian. Karena untuk bermimpi orang tak perlu usaha tinggal tidur saja mimpi itu akan datang dengan sendirinya. Tapi untuk dapat meraih impian orang mesti usaha, kerja keras, dan juga do’a. allah memberikan kita ikan tapi kita harus mengailnya. Mengail disini berarti usaha, karena Allah tidak akan memberikan rejeki kepada hambanya tanpa adanya usaha.
Mimpi itu hanyalah bunga tidur. Jadi tidak akan menjadi buah. Mimpi itu seperti sesuatu yang abstrak. Sulit untuk menerjemahkan apa arti mimpi. Kita hanya manusia biasa bukan Nabi. Mimpi Nabi berbeda dengan mimpi kita. Karena Nabi adalah manusia pilihan, seperti halnya Nabi Yusuf yang bermimpi sebelas bintang, bulan dan matahari semua bersujud padanya. Mimpi itu pertanda bahwa kelak Nabi Yusuf akan menjadi orang besar.sedangkan mimpi kita karena bawaan pikiran. Misalnya saja kita memikirkan seseorang lalu ketika tidur kita memimpikannya. Terkadang kita malah lupa dengan mimpi kita semalam. Sedangkan impian adalah sesuatu yang konkret, selalu Nampak didepan mata, berada didepan jangkauan pengetahuan dan pengalaman manusia. Tapi untuk menjangkau dan meraihnya diperlukan tekad dan semangat juang 45.
Jangan takut memiliki impian. Karena jika tidak punya impian kita sama saja hidup tanpa tujuan. Impian itu harus ditebus dengan kerja keras yang tulus. Seperti halnya resep dokter yang harus ditebus di apotik. Tapi apa gunanya memiliki impian jika tidak berusaha untuk mewujudkannya.
Kita bisa mulai mewujudkan impian kita denganmelakukan pekerjaan kecil dengan sebaik-baiknya dan dengan cara yang benar. Bukankah sesuatu yang besar berawal dari hal kecil. Karena tak ada orang besar yang tidak pernah melakukan hal kecil. Dan tak ada orang-orang mulia yang tidak pernah melakukan hal yang dianggap hina. Jangan malu memiliki impian besar. Karena besar kemungkinan kita bisa sukses. Bukan tidak mungkin kita bisa mewujudkan impian tersebut. Walaupun tak ada orang yang percaya kita bisa. Tapi kita tidak akan bisa mewujudkan impian, jika kita tidak percaya pada diri sendiri.
Bersikap optimislah dalam memandang segala kemungkinan. Karena mungkin kita akan mengalami kegagalan. Tapi kita tak boleh menyerah, orang yang sukses bukan tidak pernah gagal, tapi tidak pernah menyerah. Pepatah mengatakan, “ bukan karena kerasnya pukulan ke 100 yang memecahkan batu, tapi karena ke 99 pukulan sebelumnya.”. jadi mewujudkan impian itu sedikit demi sedikit. Misalnya saja kita memiliki impian punya rumah sendiri. Tapi kita tidak bisa membelinya secara langsung, karena jumlah uang yang kita miliki terbatas. Kita bisa membelinya dengan cara kredit, kita menyetorkan uang sedikit demi sedikit, lama-lama rumah itu akan lunas dan menjadi milik kita.
Impian itu penting untuk menginspirasi dan memotivasi hidup kita menjadi lebih bermakna.
Langganan:
Postingan (Atom)






